را نوعاً فلاسفه و متكلمان تشكيل مىدهند . ولى عده‌اى هم در اين ميان هستند كه خود مهندس آنان را انتخاب نموده و براى معرفى آثار خود فرستاده ، اين عده انبيا هستند . هدف اينان فقط اقناع جنبه عقلى نيست بلكه هدف عمده و سازندهء ديگرى دارند و آن اين است كه مىخواهند واردين و ساكنين موقت اين ساختمان ، با مهندس و آفرينندهء ساختمان مزبور كه دانا و مهربان است رابطهء محكم و استوارى برقرار كنند . دسته اوّل مىگويند كه اين چراغ روشنى ده ساختمان ( كه با نظم و حساب مخصوص در حركت است ) ناچار محركى دارد . ولى هيأت انتخاب شده مهندس مىگويند : علاوه بر آن تو در زندگى احتياج به معاش و تكاپو دارى و هم براى تجديد قوا و رسيدن به لذت‌هاى مشروع بايد استراحت نمايى ، و چراغى بدون وسيله عادى مانند گوى غلطان در فضا رها كرده تا هم نشانه هنر و چيره دستى او باشد و هم علامت مهر و محبت و عنايتش به تو ( جامعه بشر ) باشد . اينها نمونه‌اى از خروار و اندكى از بسيار است . مولاى متقيان على عليه السلام مىفرمايند : سبحانك ما أعظَم شَأنَك ، سبحانَك ما أعظم ما نرى من خلقِك ، و ما أصغَر عظيمة في جنبِ قدرتكَ ، و ما أهونَ ما نرى مِن ملكوتِكَ ، و ما أحقر ذلِك فيما غابَ عَنّا من سلطانِكَ ، و ما أسبغَ نعمَك في الدُّنيا ، و ما أصغَرها في نعم الآخرة ؛ « 1 » پاك و منزهى تو ، چه مقام بس عظيمى دارى ! سبحان الله ! آفريده‌ها چه بزرگند ولى در جنب قدرت تو كوچك ! چه اين كه نفوذ و قدرت تو در پديده‌ها هراس‌انگيز است . تازه اين در برابر آنچه از سلطنت و قدرت تو بر ما پنهان است زبون و پست است . نعمت‌هاى تو در اين جهان چقدر رسا و كفايت كننده است و همين نعمت‌ها نسبت به نعمت‌هاى آخرت بسيار كوچك است .

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 109 .